Manolito,
un títere de cartón e trapo, quere ser un grande mago e
sorprender ao público cos seus grandes trucos. Para iso
necesita, ademais da axuda do publico, o do seu inseparabel can,
que fará as veces de "partener".
Pero,
ás veces , as cousas non son tan sinxelas como semellan.
Manolito
introduce un pano azul dentro dunha bolsa. Agora coa sua variña
máxica dará un pase e ¡¡¡TACHAAAAAN!!! converterá-o en
amarelo. Pero cando introduce a sua man na bolsa para quitar o
pañuelo o que quita é ...é ...pero
¿¿¿¿¿que é isto????? ¿¿¿¿¿e isto????? ¿¿¿¿¿e
isto outro????? ONDE ESTA O PANO AMARELO?...Ejem,
ejem ...continuemos.
Para o
próximo truco necesitará a axuda dun espectador. Manolito
enche un vaso de leite que verte sobre o neno pero ...converteu-se
en papeliño!. Agora semella que todo vai ben.A través dun
funil que lle trae o can volta a facer pasar outro vaso de leite
que, agora si, vai converter en caramelos para repartir co rapaz
participante. Coloca o vaso na cabeza de neno, un pase máxico e
...xa está ...NON PODE SER. A auga desapareceu e os caramelos
non están. Que pasará????¿¿Onde estará o leite?? De
pronto, de un dos dedos do neno comeza a sair o leite que
desaparecera ...Pero ,por que hoxe non lle sai nengun truco?...Terá
o can algo que ver en todo isto????.
A traves do personaxe central,
Manolito, vanse
acontecendo unha
série de trucos de máxia
que case nunca saen ben debido á intervención do can que, en
vez de colaborar, tenta boicotear o espectáculo ao tempo que
busca a complicidade do público. A relación entre estes dous
personaxes vai medrando durante a obra e criando situacións cómicas
nas que tamén participa o público.
Trompicallo
info@trompicallo.com
