|
Paranoia
de ton surrealista
Drácula, obra de títeres dirixida pola compañía coruñesa
Trompicallo e escrita por Carlos Santiago. Un orixinal
atrevemento. Interpretada en Compostela dentro do festival
Galicreques. Orixinal, atractiva, cómica, triste. Todo está
moi ben encaixado, todo está no seu sitio.
Os elementos únense, confúndense. Hai influencia do cine,
dun xeito máxico. Hai unha mirada lúcida e contemporánea,
que provoca o riso. Un riso estraño que non chega a ser
gargallada porque é un riso cruzado pola dor, polo drama. O
texto é intelectual e popular ao mesmo tempo. O texto é
paranoia e é canto e é baile.
Hai situacións de medo mesturadas con situacións de sexo.
Hai sangue, pois falamos do mito de Drácula, hai sangue que
escorrega e produce pracer, porque é un símbolo de vida,
animalidade, liberdade. Historia en branco e negro e vermello,
mestura de cores e ideas sobre o mundo e o amor.
As palabras corren como nunha borracheira de noite e alcol. As
dúas mulleres protagonistas son dúas partes dunha mesma
muller. Reflicten o instinto e a moral, partes de todas nós,
partes violadas pola sociedade. A personaxe masculina xira ao
redor das mulleres. Hai terror e escuridade e medo. E hai
verdadeiros momentos de comedia e reflexión.
Os manipuladores dos títeres, que son Marian González,
Beatriz Sánchez e Luis González fano realmente ben,
conseguen darlles moita vida a uns monecos, fan maxia. Drácula
é unha obra vangardista, moderna, actual, revisionista.
Darlle a volta a todo é dicir todo doutra maneira.
Profundando no interior do ser humano, para entendernos mellor.
Teatro con forza. Cunha parte audiovisual _música,
diapositivas..._ que fan que sexa unha obra moi atractiva e
moi lúdica e moi sorprendente en todo momento. Que se ve con
gusto. O máis interesante, con respecto á reacción que
provoca no espectador, paréceme que é que case ris pero non
ris, que case choras cando estás rindo, que o riso é alegría
e dor ao mesmo tempo. Unha reacción estraña, pois non é
comedia pero case o é, e non é drama pero achégase a selo.
Pareceme este o elemento máis destacable desta obra, creada
con mimo, con moito traballo, con ilusión.
Baseada nun texto magnífico, do grande escritor Carlos
Santiago, que escribe atravesando a actualidade e o real para
inventar metáforas poderosas, alucinadas, alucinantes.
LUPE GÓMEZ - SANTIAGO
|
